برو به محتوای اصلی
پویا عبدی
مشاور روانشناس
۶ روز پیش پرسیده شده

رفتار صحیح با بیماران مبتلا به ام‌اس چگونه است؟

من کجام؟ اینجا کجاست؟

در جوابکو می‌تونید در مورد هر موضوعی سوال کنید، به سوالای بقیه جواب بدید و تجربه‌تون رو به اشتراک بگذارید!

پویا عبدی
مشاور روانشناس

1. فراهم سازی محیطی آرام

افراد مبتلا به این بیماری نیازمند زندگی کردن در شرایط کم‌تنش هستند، این امر بدین معنا نیست که ما باید شرایط بدون استرس را برای آن‌ها فراهم کنیم، امکان این کار نزدیک به صفر است. زیرا کوچک‌ترین کارها نیز می‌تواند استرس‌زا باشد. اما ما می‌توانیم با مجموعه‌ای از اقدامات فشار بیش از حد را از روی دوش افراد مبتلا به این بیماری برداریم. برای مثال مشاغلی که به خودی خود استرس‌زا هستند، برای این بیماران مناسب نیست و می‌تواند درصورت عدم تحمل تعارض توسط بیمار باعث افزایش سرعت بیماری آن‌ها شود. وجود بیماران مبتلا به‌ ام‌اس و نگهداری و مراقبت از او می‌تواند منجر به بروز تعارضاتی در خانواده شود. 

2. آموزش مهارت‌های کنترل استرس

از آن جا که نمی‌توانیم استرس را در زندگی کم کنیم می‌توانیم با بالا بردن ظرفیت تحمل بیماران مبتلا به‌ ام‌اس آن‌ها را برای حوادث زندگی آماده سازیم. آن‌ها همانند افراد سالم نیازمند تجربیات زندگی روزمره هستند. ایزوله کردن و نگهداری آن‌ها در یک گوشه برای محافظت خود می‌تواند موجب بدتر شدن بیماری آن‌ها شود. مهم است با بیماران درباره آینده بیماری آن‌ها صحبت شود و آن‌ها باید بدانند که مهارت کنترل استرس برای آن‌ها از دیگران مهم‌تر است. همچنین روش‌های آرمیدگی می‌تواند برای کاهش اضطراب این افراد مفید باشد.

3. توجه به شرایط زندگی بیمار

بیماران مبتلا به‌ ام‌اس از نظر سلامتی نیز آسیب‌پذیرتر از دیگران هستند، در نتیجه اطرافیان این بیماران باید نسبت به سلامتی جسمانی آن‌ها و وضعیت بهداشتی این بیماران حساسیت بالاتری را نشان دهند. اگر در شهرهای آلوده زندگی می‌کنند، در صورت امکان در روزهایی که وضعیت هوا نابسامان است یا از خانه خارج نشوند و یا حتما از ماسک استفاده کنند. همچنین باید عادات غذایی صحیح داشته و در انتخاب نوع غذا دقت کنند.

4. مراقبت از درمان بیمار مبتلا به‌ ام‌اس

با توجه به این که این بیماری درمان یک مرحله‌ای ندارد و حتی با رعایت تمام نکات بهداشت روانی و جسمی باز هم احتمال عود کردن آن وجود دارد، اطرافیان بیمار باید توجه داشته باشند که طولانی بودن و نامشخص بودن بیماری موجب نوعی بی‌تفاوتی و خستگی بیمار می‌شود. این امر بدان معناست که بیمار در ابتدای تشخیص بیماری به شدت نسبت به بیماری خود هشیار است و توجه زیادی به بیماری و سلامتی خود دارد اما رفته رفته فرسوده می‌شود و نسبت به بیماری خود بی‌تفاوت می‌شود.

ممکن است بیمار از مصرف داروهایش سر باز زده و میل به انجام فعالیت‌ها و رفتارهایی را داشته باشد که برایش مفید نیستند. این مرحله شاید مهم‌ترین و چالش برانگیز‌ترین مرحله بیماری است. مهم‌ترین نقش اطرافیان در این مرحله حمایت از بیمار است. افسردگی در این بیماران قابل پیش‌بینی است، که ممکن است نیازمند مداخله‌ی یک متخصص باشد. 

منبع: رفتار صحیح با بیمار مبتلا به‌ ام‌اس۲