برو به محتوای اصلی
وحید
وحید، برنامه نویس و تحلیلگر شبکه های پیچیده
  • بنا به نظریه‌ای که درباره‌ی منشاء منظومه‌ی شمسی ارائه شده است، در حدود پنج میلیارد سال قبل، غبار ابر مانند عظیمی تشکیل شد و به چرخش در آمد. غبار مورد بحث سپس پهن شد و به صورت یک بشقاب یا صفحه‌ی عظیم در آمد و نقطه‌ی داغ مرکزی آن هم به خورشید مبدل گردید. قسمت‌های بیرونی غبار مزبور توانستند به صورت جسم‌های چرخنده‌ای از یکدیگر جدا شوند و بعد از فشرده شدن، به شکل سیاره‌ها در آمدند. از اینجاست که سیاره‌های کنونی از جمله کره‌ی زمین خودمان، همچنان و دائماً در حال حرکت هستند. اما چرا کره‌ی زمین و بقیه‌ی سیاره‌های منظومه‌ی شمسی به اعماق کائنات بیکران نگریختند؟ جواب این است: وجود جاذبه یا نیروی کشش عظیم و سرسام‌آور خورشید بود که مانع از این کار شد. بنا بر قانون حرکت نیوتن، هر جسم متحرکی به حرکت خود در خط مستقیم ادامه خواهد داد مگر اینکه نیرویی خارجی مانع از حرکتش شود. به این ترتیب، یک سیاره‌ی متحرک به گریختن از مدار خورشید در یک خط مستقیم کشیده می‌شود. آن نیروی خارجی که جلوی گریختن سیاره را می‌گیرد و آن را در مدار خود نگه می‌دارد، «جاذبه‌ی خورشید» است.
  • مدارهای بیضوی همان چیزی است که همه سیارات در سامانه خورشیدی از آن تبعیت می‌کنند، و بسیار متداول‌تر از مدار دایره‌ای کامل است. وقتی یک جسم بسیار کوچک است یا سرعت کمی برای فرار از گرانش خورشید دارد، در یک الگوی مدار بیضوی تناوبی حول خورشید گرفتار می‌شود که بطور عمده وابسته به انرژی اولیه و مسیری است که در ابتدا وارد سیستم شده است. مدار یک سیاره می‌تواند بر اثر اختلال‌های گرانشی دیگر اجرام و سیارات، تغییر کند و مدار ناقص یا دارای خروج از مرکز زیاد شود.
  • قوانین فیزیک بیضی را ترجیح می‌دهند تصور کنید که: یک جسم سیاره‌ای به سوی خورشید با سرعت بالا اوج می‌گیرد؛ در این نقطه، این جسم تنها سرعتی را دارد که در زمان تشکیل از انفجار اولیه کسب کرده است. وقتی از نزدیکی خورشید می‌گذرد، یک نیروی جدید یعنی نیروی گرانش خورشید روی جسم اثر می‌کند و شروع به کشیدن جسم به سوی خورشید می‌کند. اما همچنان که به سوی خورشید سقوط می‌کند، یک مؤلفه‌ی جدید سرعت به آن اضافه می‌شود؛ این سرعت ناشی از شتاب به واسطه نیروی گرانش است. این مؤلفه سرعت با سرعت اولیه که سیاره داشته است ترکیب می‌شود، و مانع از سقوط به سطح خورشید می‌شود و یک مدار بیضوی را تشکیل می‌دهد.

بطور خلاصه، مسیر حرکت یک سیاره و سرعت آن تحت تأثیر نیروی گرانشی خورشید است، و در نهایت، اما سیاره از خورشید دور می‌شود؛ و حرکت در انتهای یک مسیر سهمی شکل آغاز می‌شود. این مسیر سهمی شکل، وقتی کامل می‌شود یک مدار بیضوی را تشکیل می‌دهد. اینرسی و گرانش باید به شکل مؤثری ترکیب شوند تا یک مدار بسته اتفاق بیافتد، و عوامل دیگری نیز سرعت و مسیر یک جسم مداری را تحت تأثیر قرار می‌دهند، و باعث می‌شوند که یک مدار کاملا دایره‌ای شکل نگیرد.

۳
نمایش سوال
پاسخ‌های دیگر وحید