برو به محتوای اصلی
متاسفانه در حال حاضر امکان ایجاد محتوا در این پورتال وجود ندارد.
علی ورزشی ، توسعه دهنده شیرپوینت

نکته‌ای که هست اینه که شما در دانشگاه اساتید باتجربه و دوستانی رو پیدا میکنید که میتونید به صورت تیمی روی یک پروژه یا چند پروژه فعالیت کنید. درسته یک سری از سرفصل‌های آموزشی که مطرح میشه اصلا با بازار کاری که در حال حاضر داریم تطابق نداره و بعضا تو مصاحبه‌های استخدامی خیلی‌ها به مشکل میخورن در این موضوع که نمره‌های خوبی رو کسب کردن ولی تجربه کار با نرم‌افزار‌ها یا زبان‌های رایجی که تو بازار کار داره استفاده میشه رو ندارن یا در حد چندین پروژه خیلی ساده باهاش کار کردن. در واقع به نظرم کسی که بخواد یک برنامه‌نویس خوبی باشه باید چندین سال زحمت بکشه تا به اون هدفش برسه و بسته به محیط کاری که پیرامونش هست مسلما چالش‌های واقعی و اساسی رو بعضا تجربه میکنه که مجموعه‌ای از این عوامل رشد فردی براش به همراه داره. ولی این که این سکوی پرتاب رو برای خودش درست کنه در واقع برمیگرده به این که تو دانشگاه چه کارایی انجام داده و درگیر چه چالش‌های بوده. مثلا چه قدر در کارای تیمی ورود کرده. اگه تو تیم دانشگاه با دوستانش رو پروژه‌ای کار میکردن چه طوری سناریو‌ها رو مدل‌سازی میکردن و پروژه رو چه طوری مدیریت میکردن. در واقع دانشگاه خوبه اگه در کنارش فعالیت‌هایی که انجام میشه با یک چشم‌انداز بلند مدت بهش نگاه بشه. مسلما شما از طریق دوره‌های کارآموزی و خاصیت دانشجو بودن میتونید به راحتی وارد شرکت‌های مختلفی که کارآموز جذب میکنن بشید و در کنار درس‌هایی که دارید تجربه عملی هم دارید یاد میگیرید. مهم اینه که این دوران دانشجویی رو چه برنامه‌ای براش در نظر گرفتید و قراره بعد از این 4 سال وقتی میرید تو یه مصاحبه کاری رو کدوم بخش از فعالیت‌های دوران دانشجویی‌تون بیشتر تمرکز داشته باشید و بیشتر ورود کرده باشید تو اون شاخه که بتونید روش سرمایه‌گذاری کنید.

مسلما این که در بعضی از دانشگاه‌ها خیلی تیپ عقب افتاده‌ای داریم شکی نیست ولی یه نکته‌ای به نظرم اومد بگم. درسته این خلا‌ها در دانشگاه‌ها هست ولی به این فکر کنید که شما وارد دانشگاه میشید و با یک سری افراد جدید و دوستای رشته خودتون و بعضا رشته‌های دیگه ارتباط میگیرید که اونا راهشون و مسیرشون رو زودتر از شما انتخاب کردن و پیش رفتن. و بعضا هم موفقیت‌هایی رو به دست آوردن. پس این نکته خیلی مهمه که بتونید از تجربیات اونا از کلاس‌های آموزشی یا منابع آموزشی یا حتی اساتدیدی که در بیرون از دانشگاه هستن به بهترین نحو استفاده کنید و این یک حسن میشه و در واقع یک سری از این خلا‌های دانشگاه رو پر میکنه. مثلا من دوستانی داشتم که در زمینه شبکه و امنیت شبکه فعالیت میکردن یا در حوزه موبایل و بعضا در شرکت‌های بزرگی هم فعالیت میکردن. هیچ کجا به غیر از دانشگاه فرصت این آشنایی با این افراد رو بهم نمیداد. افرادی که در یک شاخه هم بعضا فعالیت نمیکردن و حوزه‌های کاری متنوعی داشتن. به نظرم یک مقدار باید دیدمون رو نسبت به خلا‌ها ببندیم و نیمه پر لیوان بیشتر توجه کنیم. 

۱۱
علی ورزشی
درسته مسلما جو دانشگاه هایی مثل امیر کبیر یا شریف خیلی خوبه و دانشجوها خیلی انگیزه دارن که این تیپی تیم هایی رو تشکیل بدن ولی خوب خیلی ها هم هستن که از زمان قبل از دانشگاه تو این حوزه ورود میکنن و درگیر کار ها و پروژه های عملیاتی هستن و صرف مدرک خودشون رو شاید درگیر این دانشگاه ها نکنن در ابتدا و برای مقاطع بالا تر مسلما شاید برنامه هایی داشته باشن و نمونه هاشون هم تقریبا زیاد هست . نمیگم تعدادشون زیاده نه ولی اگه شما ۲ ۳ ترم بالا تر از ترم خودتون رو باهاشون ارتباط داشته باشید شاید پیدا بشه. این که اسانیدی که دارن فعالیت میکنن باید زرنگ باشید رزومه هاشون رو برید دربیارید و از فعالیت هاثون خارج از محیط دانشگاه اشنا بشید چون بعضی ها همه چیزو تو دانشگاه از خودشون نشون نمیدن که چه کاره ان
محسن
نظر جنابعالی خیلی خوب است ولی به نظر من فقط در دانشگاه‌های معتبر که استادان خوبی دارد و همچنین دانشجویان آن جویای علم هستند مفید است. متأسفانه در اکثر دانشگاه‌های ایران به علت کم اهمیت بودن علم و علم‌آموزی امکان پیشرفت وجود ندارد.
ممنون
نمایش سوال
پاسخ‌های دیگر علی ورزشی
من می‌خواهم برنامه‌نویسی و زبان انگلیسی یاد بگیریم ولی متاسفانه از این شاخه به اون شاخه می‌پرم. نمی‌دونم باید چه کار کنم تا این مشکل را برطرف کنم. مثلا من یه هفته یا دو هفته می‌رم سراغ برنامه‌نویسی پایتون، جادی رو می‌بینم و ویدئوهاش رو کامل متوجه می‌شم ولی وقتی می‌رم سراغ حل تمرین‌ها یا مثال‌ها (اعداد اول، حدس عدد و…) دچار مشکل می‌شم. بعد دو هفته می‌رم سراغ منابع دیگه مثل کورسرا یا کتاب‌هایی که در مورد پایتون نوشته شده. اما باز وقتی تمرین بهم می‌دن نمی‌تونم حل کنم. در نهایت این که، بعد از دو-سه هفته کلا قید برنامه‌نویسی پایتون را می‌زنم. در مورد زبان انگلیسی هم چنین مشکلی دارم. ابتدا کتابی خریدم و دو درسش را با اشتیاق خوندم ولی رفته رفته تموم مطالبی را که خونده بودم فراموش کردم. بی‌خیال این روش شدم و رفتم سراغ ویدئوهای آموزشی یوتیوب. باز یکی-دو تاش رو دیدم اما مثل برنامه‌نویسی به نتیجه‌ای نرسیدم. به صورت همزمان چند تا کار رو هم انجام می‌دم. مثلا یادگیری برنامه‌نویسی، زبان انگلیسی، خوندن کتاب‌های درسی، تماشای فیلم یا سریال و خوندن مقالات فارسی که از سایت خبرگزاری‌ها ترجمه شده و همچنین شبکه‌های اجتماعی. واقعا نمی‌دونم چه طوری باید این همه کار را مدیریت کنم. احتمالا پیشنهاد می‌کنید برنامه‌ریزی کنم. ولی نحوه‌ی برنامه‌ریزی رو بلد نیستم. همچنین اصلا نمیدونم چطوری باید جلوی «از این شاخه به اون شاخه پریدن» هام رو بگیرم. ممنون میشم اگه راه‌حلی می‌شناسید بگید. شما چه طور کارهاتون رو مدیریت می‌کنید؟
نمایش موارد بیشتر