برو به محتوای اصلی
سیاوش محمودیان
بنیانگذار جواب‌کو
۴ سال پیش پرسیده شده

آیا زندگی انسان‌ها در مریخ (Mars) تا سال ۲۰۳۵ امکان‌پذیر خواهد بود؟ نظر شما در ارتباط با سرعت رشد شرکت اسپیس‌اکس (SpaceX) که مجری این طرح است چیست؟

من کجام؟ اینجا کجاست؟

در جوابکو می‌تونید در مورد هر موضوعی سوال کنید، به سوالای بقیه جواب بدید و تجربه‌تون رو به اشتراک بگذارید!

بابک
هوش مصنوعی

پیشتر مقاله‌ای برای سایت میدان در این باره نوشته‌ام که بخش‌هایی از آن را اینجا می‌آورم. لینک در انتهای مطلب.


در ۱۹۶۷میلادی پیمانی جهانی برای صیانت از استفاده‌ی صلح‌آمیز از فضا شکل گرفت که ۱۰۷کشور به آن پیوستند. پیمان فضایی ماورای‌جو (که ایران آن را امضا کرده اما تصویب نکرده است) بر مسئولیت‌پذیری کشورها در فعالیت‌های فضایی تاکید دارد. این پیمان استقرار سلاح‌های کشتارجمعی و غیرمتعارف را در فضا ممنوع می‌کند و دولت‌ها را مسئول عملکرد شرکت‌های خصوصی در فضا می‌داند. پیمان فضایی ۱۹۶۷ بر آزاد بودن حق دسترسی و استفاده صلح‌آمیز همه‌ی کشورها از فضا و اجرام فضایی تاکید می‌کند.


کشورهای پیشرفته یک به یک در حال وضع قوانینی در به رسمیت شناختن حق مالکیت بر چیزهای ورای جو زمین هستند. آمریکا در سال ۲۰۱۵ قانونی وضع کرد که به شرکت‌های آمریکایی اجازه می‌دهد بر «هر آنچه در فضا یافتند» مالکیت داشته باشند. پیش از این بر اساس پیمان‌نامه‌ای، فضا و اجرام ماورای جو به هیچ کشور و دولتی تعلق نداشت. شرکت‌های خصوصی به شکلی فعال وارد عرصه‌ی فضا شده‌اند و طرح‌های بلندپروازانه‌ای برای یافتن فلزات گرانبها، تکنولوژی حمل و نقل و ماهواره‌ای و حتی ایستگاه‌های فضایی روی کرات دیگر دارند.

شرکت‌های خصوصی، اختراعات و ابداعات کارگران‌شان را به نام خود ثبت «پتنت» می‌کنند. از شرکت‌های دارویی تا تولید بذر و سیلیکون. تکنولوژی فضایی با داشتن شاخه‌های بسیار، دنیایی نو برای کاوش و تولید دانش و تکنولوژی پیش روی ما می‌گذارد. تکنولوژی‌هایی که در مالکیت خصوصی شرکت‌ها خواهند ماند و سرعت رشد و تاثیرگذاری‌شان زندگی ما را محدود می‌کند.

انحصارات خصوصی به ورای قلمرو زمین امتداد خواهد یافت. اگر در گذشته توانایی‌های انحصاری تولید و کنترل تنها در دست دولت‌ها بود (که می‌توانند تحت تاثیر نظارت و فشار اجتماعی قرار گیرند) امروز شرکت‌های بزرگ هیچ لزومی در پاسخگویی به «مردم» نمی‌بینند. مگر آنکه دولت‌ها با وضع قوانینی آنها را مجبور کنند.

بنابراین، نه ابدا این مسیر را مسیری روشن برای آینده‌ی بشر نمی‌بینم. مگر آنکه با دخالت عمومی این شرکت‌ها وادار به مسئولیت‌پذیری به نفع عموم مردم شوند.

درباره‌ی تخمین زمان سفر انسان‌ها به مریخ گمانه‌زنی بسیار است. شاید تا دهه‌ی آینده شاهد نخستین سفرها باشیم اما اگر منظور ایستگاهی روی مریخ باشد باید کمی محتاط‌تر باشیم. اگر کلونی انسانی منظورتان است که باز هم محتاط‌تر.

لینک: درباره خصوصی‌سازی فضا - https://meidaan.com/archive/48110۹۳

مهدی غنیمی‌فرد
دانشجوی دکتری زبان‌شناسی رایانشی

به نظر من این پروژه یکی از نمادهای نابرابر اقتصادی و فناوری در دنیای امروز است. یک شرکت خصوصی با سرمایه‌ای سرسام‌آور می‌تواند موشکی را هوا کند که بسیاری از کشورها حتی حق استفاده از این فناوری را هم ندارند. هرچند انجام چنین پروژه‌ای از دید بعضی برای توسعه فناوری و تجربه انسان بودن بسیار مهم است ولی به طور کل بسیار غم‌انگیز و هولناک است.
حتی اگر عده‌ای بعد از سال‌ها تلاش موفق شوند به مریخ سفر کنند و مدتی در مریخ زنده بمانند باز هم از واقعیت این امر کم نمی‌کند که این یک پروژه جاه‌طلبانه است که از آن برای تبلیغات و شخصیت‌سازی برای آقای ایلان ماسک استفاده می‌شود. (مثل پروژه‌ای که خودروی کروکی تولید تسلا را به فضا فرستادند: لینک۸۴)