برو به محتوای اصلی
ناشناس
۵ سال پیش پرسیده شده

اختلال بیش‌فعالی چیست و چطور می‌شود آن را درمان کرد؟

من کجام؟ اینجا کجاست؟

در جوابکو می‌تونید در مورد هر موضوعی سوال کنید، به سوالای بقیه جواب بدید و تجربه‌تون رو به اشتراک بگذارید!

حمیده نجفی
روانشناس بالینی

اختلال بیش‌فعالی بین روانپزشکان به سرماخوردگی اختلالات روانی شهرت داره و اختلال رشدی محسوب میشه. زیر سه سال کسی روش تشخیص نمیزاره ولی بعد سه سال کاملا قابل تشخیصه. متاسفانه نمیدونم چرا والدین ایرانی با نام پیش‌فعالی اون رو میشناسن و رو هر بچه بازیگوش و پر جنب و جوشی برچسب بیش‌فعال میزنن.

کودکان بیش‌فعال، علاوه بر پر جنب و جوش بودن در تمرکز هم مشکل دارن که هر کدام در کتاب تشخیصی روانپزشکی حداقل ۶ علامت از علایم تشخیصی رو باید داشته باشن. فقط با یک یا دو مورد نمیشه بچه‌ای رو بیش فعال نامید. این بچه‌ها انگار که مووری (Mover) بهشون وصله و همیشه در حال حرکتن، رفتارهای تکانشی دارن، ثبات در احساسات ندارن، تحمل ناکامی ندارن، نوبت رو رعایت نمیکنن، به حقوق دیگران توجهی نمیکنن، بر بلندیها راه میرن، کوچکترین محرکی حواسشون رو پرت میکنه، زیاد حرف میزنن، کاری که بهشون محول میشه رو تموم نمیکنن، در کارهای تعادلی به شدت مشکل دارن.

درآمریکا این اختلال بسیار بیشتر و تا ۱۰‎٪ شیوع داره به دلیل سبک زندگی. در ایران با تحقیقات خانم دکتر خوشابی تا ۶ ‎٪ بین کودکان شیوع داره، یعنی از هر صد کودک ۶ کودک، و این آمار زیادیه. این در حالیه که والدین، معلمان، مربیان و هر کسی که به نوعی با کودکان سرو کار داره اطلاعات چندانی راجع به این اختلال نداره. متاسفانه اگر در سنین شروع مدرسه و کو‌دکی به کودکان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی کمک نشه با مشکلات جدی در آینده روبه‌رو میشن. تقریبا ۴۰ درصد کودکان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی با یک اختلال همراه به نام سلوک دست و پنجه نرم میکنند، اضطراب بالایی دارند یا در یادگیری به شدت مشکل دارن و تشخیص اختلال یادگیری رو در کلاس دوم دبستان میگیرن.

شایع‌ترین اختلال بیش‌فعالی نوع مختلط یا بیش‌فعالی همراه کمبود تمرکز هست که بسیار آزاردهنده است و برای کودک با ناکامی در آموزش همراهه، چون دامنه تمرکز کودک بسیار کوتاهه طوری که نمیتونه بشینه و آموزش ببینه.

برای تشخیص بیش‌فعالی حتما با کمک روانشناس به روانپزشک ارجاع داده میشید و روانپزشک با دارودرمانی کار رو شروع میکنه. کودکان بیش‌فعال باید در کنار دارودرمانی با کنترل علایم بیش‌فعالی با رونشناس برای رفتاردرمانی و کار درمانگر کار رو ادامه بدن که همه اینها با هم تاثیر بسیار مثبتی در درمان این اختلال دارن.

هفتاد درصد کودکان تا ۱۲ سالگی، با رشد مغزی، این کم‌کاری مغز رو جبران خواهند کرد و عادی میشن. سی درصد باقی مانده تا آخر عمر با این اختلال دست و پنجه نرم میکنن.

بسیاری از بیماران در روابط بین فردی مشکل دارن، در نوجوانی شخصیتی ضد‌اجتماعی میشوند، در رانندگی بسیار بی دقت و با سرعت بالا میرانند و در کار مشکلات عمده دارند، بی‌نظمی، عدم توجه به قوانین، عوض کردن مداوم شغل و...

این کودکان پتانسیل بالایی در زمینه خاص دارند: هنر، موسیقی، تکنولوژی، ورزش یا... باید آن را یافت و آنها را در مسیر درست قرار داد. بسیاری از نوابغ هنری و ورزشی در دنیا این اختلال را داشته‌اند و در کشور خودمان قهرمان تکواندو، هادی ساعی، نیز به خوبی با این اختلال در دنیا نامدار شد. پس هر اختلال هدیه‌ای ذاتی به همراه دارد. با نگاه تحقیرآمیز این کودکان را نگاه نکنیم.


ناشناس

 بیش فعالی یا ADHD یک اختلال روانپزشکی تو کودکانه و حدود ۸ ـ۱۰ درصد بچه ها این مشکل رو دارن. که فقط با مصرف دارو قابل درمان نیست و لازمه که حتما برخورد مناسب با این کودکان را بدونیم.  والدین، معلمان، پزشک، روان‌شناس و اعضای خانواده نقش مهمی رو ایفا میکنن. 

اولین کار اینه که افکار خودمون رو نسبت به این کودکان تغییر بدیم و فراموش نکنیم که رفتار کودک مربوط به یک اختلال هست و از روی قصد نیست. فراموش نکنیم که کودک بیش فعال توانایی یادگیری و موفقیت داره، مثل همه ی بچه ها. فراموش نکنیم که به حرف هاشون گوش کنیم و بدونیم که چطور صحبت کنیم و ارتباط چشمی رو قطع نکنیم و رفتارمون رو با سن کودک متناسب کنیم. با جمله های ساده صحبت کنیم و خودمون رو به جای اونها بذاریم و سعی کنیم هدف از بروز پرخاشگری رو جویا بشیم. آرام ولی محکم صحبت کنیم و از احساساتمون نسبت رفتارهای کودک بگیم.