برو به محتوای اصلی

چطور می‌توان با استفاده از تکنولوژی هدررفت غذا را کاهش داد؟

۱
ناشناس

من کجام؟ اینجا کجاست؟

در جواب‌کو می‌تونید در مورد هر موضوعی سوال کنید، به سوالای بقیه جواب بدید و تجربتون رو به اشتراک بگذارید!

این پاسخ ۱۰ سکه برنده شده است

عرفان آریان‌منش
عرفان آریان‌منش، دیجیتال مارکتر و طراح تجربه کاربری

توازن عرضه و تقاضا در کشاورزی: در ایران به دلیل نبود نظارت صحیح بر کشاورزی و توازن عرضه و تقاضای محصولات در مناطق مختلف سالایانه مقدار زیادی از مواد غذایی و آب هدر میره. به عنوان مثال محصولی به دلیل کمبود عرضه امسال گرون میشه، سال بعد همه کشاورزای اون منطقه برای سود بیشتر شروع به کاشتش میکنن و خودشون با عرضه زیادش باعث ارزون شدن و در خیلی از موارد مشکل در فروشش میشن. اگه این سیستم عرضه و تقاضا در بستر تکنولوژی مدیریت بشه همه سود میکنن.

زنجیره تامین و حمل‌ونقل: مقدار قابل توجهی از منابع غذایی حین انتقال از مزرعه به فروشگاه از بین میره. با مدرن کردن این سیستم حمل و نقل و استفاده از سنسورهایی که دما و شرایط محیط اون بار رو مانیتور میکنه میشه از فساد این مواد غذایی جلوگیری کرد.

بسته‌بندی و ظروف نگهداری غذا: استفاده از بسته‌بندی‌های پیشرفته و بروز عمر مصرف محصولات رو بالا میبره و کیفیت اونا رو حفظ میکنه. بسته‌بندی که غذا رو از اکسیژن و رطوبت محیط پیرامون حفظ نمیکنه باعث فساد و اکسید شدن هرچه سریع‌تر آن میشه. متاسفانه ایران در صنعت بسته‌بندی فرسنگ‌ها از دنیا عقب‌تره. در منزل استفاده از ظروفی که هوای داخل آن به وسیله پمپ مکیده میشه یا ظروفی که در آن از مواد ضد میکروبی مانند نانو‌نقره استفاده شده عمر مواد غذایی رو افزایش میده.

اصلاح الگوی خرید: تصور کنید شما در سوپر‌مارکت هستید و یادتون نیست در یخچال چندتا تخم مرغ دارید. گوشیتون رو از جیبتون در میارید و از طریق اپلیکشن یخچالتون تصویر زنده داخل یخچال هوشمندتون رو میبینید و مقدار برنج موجود در سطل برنج هوشمندتون رو آنلاین چک میکنید و همراستا با مقدار مصرفتون خرید میکنید.

۷
ابراهیم برهانی
ابراهیم برهانی، مدیر فروش و بازاریابی شرکت رایمون

یکی از نقاطی که به نظر من بیشتر هدر رفت منابع را در زنجیره تولید تا مصرف داره، خود نقطه مصرفه (زمانیکه ما در حال مصرف غذا هستیم).

 البته مازاد مواد غذایی در فروشگاه‌های بزرگی مثل وال مارت همواره معضل بزرگی بوده که براساس تاریخ انقضای محصولات موجب دور ریخت مواد غذایی بسیاری میشه.

راه حل من در نقطه مصرف:

۱- معضل اصلی معمولا زمانیست که مواد غذایی داخل منازل اضافه میاد و اسراف میشه. برای حل این موضوع ما باید در دو حوزه‌ی زیر تکنولوژی‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری را بکار ببریم:

۱- زمان خرید مواد غذایی

۲-زمان طبخ غذا

در نظر بگیرید همه اعضای یک خانواده از یک گجت هوشمند پوشیدنی با قابلیت رصد کردن میزان فعالیت بهره‌مند باشند.

با داشتن اطلاعات زیر شما براحتی میتونید پیشنهاد خرید و پیشنهاد پخت بهینه را تهیه و به فرد مسئول در خانواده یا سازمان یا حتی رستوران در آینده دور ارائه بدهید.

۱- اطلاعات فردی شامل سن، قد، وزن و حتی اطلاعات ژنتیکی

۲-میزان فعالیت روزانه فرد

۳-وضعیت درآمدی

در اینصورت می‌توان براساس ماین اطلاعات رژیم غذایی مناسب آنها را بصورت دینامیک محاسبه و براساس مواد غذایی خریداری شده و موجود در منزل برای هر وعده و میان وعده پیشنهاد غذای مصرفی را دقیق محاسبه و به اطلاع افراد رساند.

همینطور لیست خرید شما همواره مشخص است و هرلحظه که به فروشگاه مراجعه کنید می‌دانید که چه مواد غذایی را نیاز دارید و چقدر باید از هرکدام خرید کنید زیرا نرم افزار براساس طول عمر متوسط مواد غذایی و دانستن میزان مصرف شما، پیشنهاد خرید را ارائه می‌کند.

تعیین دقیق موجودی مواد غذایی در منزل نیز توسط یخچال هوشمندسازی شده (با استفاده از سنسورهای لودسل و دوربین و پردازش تصویر) و سنسورهای لودسل کارگذاشته شده در ظرف برنج، سبد سیب زمینی و پیاز و... قابل انجام است.

این اطلاعات میتونه برای غذاخوری دانشگاه یا رستوران محل کار نیز به اشتراک گذاشته بشه تا به میزان لازم برای کل افراد غذا طبخ شده و هدر رفت را به حداقل رساند.

داشتن این اطلاعات از بخش مناسبی از جامعه (بین ۵-۱۵٪ جمعیت) حتی به بهبود سلامت در جامعه کمک میکنه و دولت می‌تونه با تامین بخشی از هزینه این هوشمندسازی بصورت غیر مستقیم هزینه‌های درمان را در کل جامعه کنترل کنه و حتی برنامه تولید در بخش کشاورزی و کارخانه‌های مواد غذایی را بدست بیاره.

چنین نرم افزاری براحتی میتونه از هدر رفت مواد غذایی در فروشگاه‌های بزرگ هم جلوگیری کنه. شما با کنترل رژیم مواد غذایی جامعه میتونید تولید، توزیع و مصرف را بدرستی کنترل کنید. شما میتونید مواد غذایی که میدونید در این ماه بیشتر تولید شده را براحتی در رژیم غذایی مردم قرار بدین تا از هدر رفت اونا جلوگیری کنید.

۶

خیلی بیشتر از اون که تکنولوژی در هدر رفت غذا بتونه کمک کنه، فرهنگ مصرف میتونه تاثیرگذار باشه، به همین سادگی!

۵

کومال احمد، دانشجوی ارشد سلامت بین‌الملل و توسعۀ جهانی دانشگاه کالیفرنیا برکلی، روزی متوجه شد که در سالن غذاخوری دانشگاه مقدار زیادی از غذاهای باقیماندۀ دانشجویان دور ریخته می‌شود؛ در حالی‌که افراد بی‌خانمان باید برای هر وعدۀ غذایی خود تقلا کنند.

«گرسنگی، من اسمش را می‌گذارم احمقانه‌ترین مشکل دنیای امروز؛ چون با این همه استعداد و نوآوری و این همه فراوانی در دنیا، اصلاً نباید چنین چیزی وجود داشته باشد.» کومال با خودش فکر کرد که اگر صنعت، علم روز و تمام نبوغش را به خدمت بگیرد، هدر رفتن غذا و اسراف می‌تواند به کلی ریشه‌کن شود. سال ۲۰۱۲، کومال Copia را برای آزمودن تئوری‌هایش راه‌اندازی کرد. مشکل اصلی چیست؟ بر اساس آمار سازمان کشاورزی آمریکا، سالانه تقریباً ۳۰ تا ۴۰ درصد از غذای در دسترس در آمریکا به زباله تبدیل می‌شود. بخش قابل توجهی از این مقدار از مغازه‌های خواروبار فروشی می‌آید و البته رستوران‌ها و شرکت‌های خدمات غذایی هم سهم بسیار زیادی در این دورریز دارند. در مقابل، اهدای غذای باقیمانده نیز کار چندان آسانی نیست چون بسیاری از شرکت‌های خیریه برای دریافت غذا قوانین خاص و ویژه‌ای دارند. از کجا به ذهنش رسید؟ کومال احمد، ابتدا طرحی ریخت تا دانشگاه برکلی از نظر جلوگیری از اسراف و دورریز غذا در رتبۀ اول قرار گیرد. سپس به راه حلی فکر کرد که بتواند موسسه‌های خیریه با ویژگی‌های متفاوت را به خیران متفاوت وصل کند. استارتاپ‌های شکل گرفته در خلیج سان‌فرانسیسکو از الگوریتمی ثابت برای توزیع و ارسال غذا پیروی می‌کردند و کومال با خود فکر کرد چرا از این روش برای توزیع دوبارۀ غذا استفاده نکند؟ بعد از فارغ‌ التصیلی، کومال مهندسان نرم‌افزاری را استخدام کرد تا با ایجاد یک اپلیکیشن بی‌نقص و یک‌پارچه، سازمان‌های تامین مواد غذایی را با کسب و کارهای محلی که مواد غذایی مازاد دارند، شامل رستوران‌های زنجیره‌ای و نهادهای ورزشی یا کافه تریاهای دفاتر کاری و مراکز تهیه غذا هماهنگ کند. به محض اینکه هماهنگی و ارتباط برقرار شد، این اپلیکیشن یکی از راننده‌های کوپیا (برخی از این رانندگان خود نیز در گذشته بی‌خانمان بوده‌اند) را می‌فرستد تا از شرکت یا کسب و کاری که اعلام کرده غذای مازاد دارد غذا را تحویل بگیرد و به ایستگاه بعدی برساند. اخیراً کوپیا برای کاهش مالیات، هزینه‌ای را از افرادی که غذا اهدا می‌کنند دریافت می‌کند و در عوض، به اهداکنندگان آمار دقیقی از میزان غذای مازادشان ارائه می‌دهد تا در آینده آن مادۀ غذایی را دوباره سفارش ندهند. در نتیجه در چهار سال گذشته، کومال با تیم ۸ نفرۀ تمام وقت و ۲۰۰ نفر رانندۀ پاره‌وقت توانسته از هدر رفتن نزدیک به ۳۸۰۰۰۰ کیلوگرم غذا از ۱۵۰ مشتری در ایالت کالیفرینا جلوگیری کند؛ غذایی که به دست ۷۰۰۰۰۰ نفر رسیده است. کوپیا نمونۀ خوب ترکیب اعتقادات و تئوری‌های بشردوستانه با علم روز و کارآفرینی است. کومال حالا به گسترش شرکت‌اش در تمام شهرهای آمریکا فکر می‌کند و همچنین بسط ایدۀ کوپیا به باقی مواد مورد نیاز مثل دارو، کتاب و لباس.

«چیزی که در مورد الگوی کارمان دوست دارم این است که وقتی ما می‌بریم هیچ‌کس نمی‌بازد.»

این مقاله ترجمه‌ایست از سایت fastcoexist

مطلب از آذر نجف پور

@najafpoorazar

۴