برو به محتوای اصلی
شقایق نبی‌بخش
مهندس کامپیوتر

  بیماری اوتیسم (درخودماندگی یا Autism) یکی از بیماری‌های جدی گروه بیماری‌های رشدی است. اختلالات طیف اوتیسم در اوایل دوره کودکی (معمولا قبل از ۳ سالگی) ظاهر می شود. هرچند علائم و شدت آن در افراد مختلف متفاوت است، اما همه‌ انواع اوتیسم بر توانایی برقراری ارتباط با دیگران توسط کودک، تاثیر می گذارد.

 بنظر می‌رسد که اوتیسم نوعی بیماری ژنتیکی و ارثی می‌باشد. دانشمندان در تلاش‌اند تا ژنی که باعث ابتلای افراد به این بیماری می‌شود را پیدا نمایند. همچنین محققان هم‌اکنون برروی عوامل محیطی همچون عفونت‌های ویروسی، عوارض و مشکلات حین بارداری و آلوده‌کنندگان هوا درحال تحقیق هستند، تا بدانند این مشکلات باعث ابتلای کودکان به بیماری اوتیسم می‌شود یا نه. 

علائم اوتیسم شامل:

  • تاخیر در یادگیری صحبت کردن و یا اصلا صحبت نکردن. 
  • کودک ممکن است ناشنوا بنظر برسد حتی اگر آزمایش شنوایی‌سنجی را طی کرده و نتایج آزمایش شان نرمال باشد.
  • انواع رفتارها، علایق و بازی‌های تکراری. برای مثال تاب خوردن مداوم، علاقه غیرطبیعی به بعضی از اشیاء و ناراحت شدن در صورت تغییر برنامه روتین زندگی.
  • ناتوانی در گفتن اسم، برقراری ارتباط چشمی، اجتناب از نوازش شدن و بغل شدن و یا کمک نخواستن.
  • ناتوانی از شروع مکالمه و صحبت با دیگران و یا عدم توانایی در حفظ مکالمات.
  • حساس بودن به نور، صدا و یا لمس شدن و در عین حال بی‌توجه به درد.
  • عادات غذایی عجیب، همچون خوردن تعداد کمی از انواع غذا و یا خوردن مواد غیرخوراکی همچون گچ یا خاک.
  • رفتار خودزنی مثلا کوبیدن سر به زمین یا دیوار و یا با دست‌ها. 
۱۶
نمایش سوال